به خود نگرفته بود ، الحق زيبا مىنوشتم و خودم از اين شيرينى بيان و تازگى اسلوب لذت مىبردم . پير و جوان طالب آثارم بودند و مرد و زن كتابهايم را خريدارى ؛ اما نمىدانم چه شد حب مقام به كله‌ام زد و يا رندان ماجراجو به گرمى بازارم حسد بردند ؛ عوض شدم يا عوضم كردند ؛ يك‌وقت خود را ديدم كه در سالن پرورش افكار زبان سرخ را رها كرده ، همان‌طورى كه عنصرى دربارهء فتح سومنات قصيده مىخواند ، من نيز دربارهء عمليات ديكتاتور فقيد داد فصاحت و بلاغت مىدهم . هرچه الفاظ زيبنده و تعبيرات دلپذير از پير استاد به خاطر داشتم روى دايره ريختم ولى . . . . مجله‌اى به دستم دادند و گفتند بايد بنويسى و وضعيت ايران ديروز را به خوبى مجسم كنى ، نوشتم ولى مثل كسى كه در خواب راه مىرود و به مقصد نمىرسد . نوشتجاتم همه بىرنگ و بو و بىحاصل بود . آينهء پندارم رنگ گرفته بود . . . . » حجازى با سبك نو و مطلوبى كه در نويسندگى پديد آورده بود ، مورد پسند همگان قرار گرفت و نام او در رديف نويسندگان درجه اول قرار گرفت ؛ منتهى ورود به سازمان پرورش افكار مقدارى از اعتبار او كاست . حجازى در سال 1311 خورشيدى مجلهء پست و تلگراف و تلفن را منتشر كرد . اين مجله ماهيانه بود و پس از اسفند 1312 خورشيدى اسم حجازى از مجله حذف شد و به‌جاى آن ، انتشار مجله جزو وظايف ادارهء احصائيهء وزارت پست و تلگراف درآمد . حجازى آثار ادبى فراوانى دارد و همچنين ذوق شعرى نيز داشت . برخى آثار به‌جا مانده از او عبارتند از : 1 - آئينه . 2 - آهنگ . 3 - انديشه . 4 - پروانه . 5 - پرىچهر . 6 - حجازى و سخنان جاويد او . 7 - تلگراف بىسيم .